Το γλαύκωμα είναι γενικός όρος για διάφορες ασθένειες, που σαν κοινό χαρακτηριστικό έχουν μια αύξηση στην ενδοφθάλμια πίεση. Λόγω ενός συνεχούς κύκλου ανανέωσης και παροχέτευσης των ενδοφθάλμιων υγρών, η πίεση κανονικά παραμένει σταθερή.
Η ικανότητα παροχέτευσης καθορίζεται από το εύρος της κόρης: με μία διασταλμένη κόρη, η παροχέτευση παρεμποδίζεται, το υγρό μπορεί να φραχθεί, αυξάνεται η εσωτερική πίεση του ματιού και μπορεί να καταλήξει σε βλάβη της όρασης, με οδυνηρές κρίσεις γλαυκώματος που ενέχουν τον κίνδυνο τύφλωσης. Ωστόσο, μια συνεσταλμένη κόρη, σημαίνει μια ευρύτερη δίοδο για το νερό και μια μείωση στην πίεση.
Στην ορθόδοξη ιατρική, το γλαύκωμα αντιμετωπίζεται με φαρμακευτική αγωγή που μιμείται την παρασυμπαθητική διέγερση του ματιού, συστέλλοντας έτσι τις κόρες. Αυτή είναι μόνο μια θεραπεία των συμπτωμάτων. Η αγωγή πρέπει να εφαρμόζεται αρκετές φορές τη μέρα και δεν μπορεί πάντα να προλάβει την εξέλιξη της νόσου.
Παλμός του ΑΝΣ
Το γλαύκωμα αντιπροσωπεύει πολύ ξεκάθαρα, μια περίπτωση καθαρά αυτόνομης συμπαθητικοτονικής δυσλειτουργίας ως αιτία της. Το εύρος της κόρης ρυθμίζεται από το ΑΝΣ: επικρατούσα παρασυμπαθητικοτονία προκαλεί τη συστολή της και επικρατούσα συμπαθητικοτονία προκαλεί τη διαστολή της. Οπότε εδώ έχουμε ένα σύνδρομο που πυροδοτείται από καθαρά συμπαθητικοτονική δυσλειτουργία.
Χαρακτηρολογικά γνωρίσματα των ασθενών με γλαύκωμα
Ο Navarro, νευροψυχίατρος και ραϊχικός θεραπευτής, περιγράφει ασθενείς με αυξημένη ενδοφθάλμια πίεση ως "άτομα που κρύβουν επιθετικότητα, η οποία συνδυάζεται με βαθιά κατάθλιψη… Αυτά τα άτομα αισθάνονται εξαναγκασμένα να κρατούν τα μάτια τους ορθάνοιχτα για να παρακολουθούν την πραγματικότητα και μπλοκάρουν τα συναισθήματά τους σ’ αυτό το επίπεδο." [1]
Σε διάφορες ψυχοσωματικές έρευνες, επισημαίνεται η τάση των ασθενών με γλαύκωμα, για ακαμψία στη στάση τους προς τη ζωή, έλλειψη συμβιβαστικότητας και τρωτότητα, όπως επίσης και μια κλίση προς ψυχαναγκασμό. Ματαιωτικές και θλιβερές καταστάσεις ζωής, μπορεί να πυροδοτήσουν την ασθένεια. Η ψυχολογική πίεση οδηγεί κατευθείαν σε μια αύξηση στην ενδοφθάλμια πίεση: ένας ασθενής που έπεσε πάνω σε μια γάτα στο δρόμο του για τον οφθαλμίατρο, παρουσίασε μια άμεση ευδιάκριτη αύξηση πίεσης στο προφίλ πίεσης του ματιού του, για κείνη τη μέρα. [2]
Η κλινική εμπειρία του Heike S. Buhl με ασθενείς που έχουν γλαύκωμα, είναι σύμφωνη με την έννοια της βιοπάθειας: η ασθένεια εκφράζεται μόνο σαν ένα κλινικό σύμπτωμα μέσα στο μάτι. Η προέλευση όμως, είναι μια συμπαθητικοτονική διαταραχή ολόκληρου του οργανισμού. Έτσι, αυτοί οι ασθενείς δεν έχουν μόνο υψηλή ενδοφθάλμια πίεση – αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Με τέτοιους ασθενείς διαπιστώνουμε ότι όλη τους η φύση είναι κάτω από πίεση και έχουν μειωμένη ικανότητα για χαλάρωση και ξεκούραση. Είναι εστιασμένοι προς τα έξω και κατά κύριο λόγο "αντι-δρουν" στο περιβάλλον τους.
Τεχνικές που χρησιμοποιούνται στη σωματική ψυχοθεραπεία για να βελτιωθεί η συνολική υγεία των ασθενών με γλαύκωμα
Ο θεραπευτικός στόχος είναι να καταργήσουμε τη βασική συμπαθητικοτονία από το μάτι. Όπως παρουσιάστηκε παραπάνω, το γλαύκωμα προέρχεται από ανεπαρκή ελαστικότητα αναφορικά με το εύρος της κόρης, την οποία μπορούμε να τονώσουμε άμεσα, κινώντας, για παράδειγμα, ένα φως ή ένα μολύβι πάνω και κάτω, μπροστά από τα μάτια, σε μεταβαλλόμενες αποστάσεις. Όταν εστιάζει κοντά και μακριά, η κόρη πρέπει να ανοίξει και να κλείσει λίγο. Επίσης, το άμεσο ερέθισμα φωτός στο μάτι από ένα φακό που αναβοσβήνει, προκαλεί τη συστολή της κόρης.
Ωστόσο, στη σωματική θεραπεία, δεν περιοριζόμαστε στη δουλειά απευθείας με το σύμπτωμα, αλλά δραστηριοποιούμε όλη την περιοχή των ματιών, αφού "η νευροφυτική (αυτόνομη) λειτουργία, δεν γνωρίζει τις ανατομικές οριοθετήσεις" [3]. Η διάλυση της "οφθαλμικής θωράκισης" μπορεί να γίνει με την ενεργοποίηση των κινήσεων του ματιού – όπως περιστροφή των ματιών – δίνοντας στον ασθενή την οδηγία να ανοίγει τα μάτια ορθάνοιχτα καθώς εισπνέει, όπως στον τρόμο, ή να κινεί μέτωπο και φρύδια. Δίνεται ιδιαίτερη προσοχή και γίνεται δουλειά πάνω στη συνολική έκφραση της περιοχής των ματιών και αργότερα ολόκληρου του προσώπου. Για παράδειγμα, μπορεί να δοθεί η οδηγία στον ασθενή να κοιτάζει δεξιά και αριστερά "καχύποπτα". Η δουλειά με την περιοχή των ματιών περιλαμβάνει επίσης τη θεραπεία της μυϊκής έντασης στην περιοχή από τη βάση του κρανίου προς τον αυχένα (ινιακό άκρο), που υπάρχει πάντα στα μπλοκαρίσματα των ματιών.
Για την περιοχή των ματιών, έχουν αναπτυχθεί αρκετές τεχνικές που βρίσκουν εφαρμογή στη θεραπεία της μυωπίας και αστιγματισμού [4]. Σχετικές λεπτομέρειες υπάρχουν στα αντίστοιχα βιβλία πάνω σε ασκήσεις για τα μάτια.
Φυσικά, εκτός από την εντατική θεραπεία της περιοχής των ματιών, μέρος της θεραπείας είναι επίσης και η αντιμετώπιση της χρόνιας συμπαθητικοτονίας ολόκληρου του οργανισμού. Αυτό σημαίνει, να μάθει το άτομο να μειώνει την εσωτερική πίεση και να συμπληρώνει την τάση να "κρατάει τα μάτια του ανοιχτά" με ένα "βλέμμα προς τα μέσα". Οι ασθενείς μαθαίνουν να βρίσκουν τον εαυτό τους, να ζουν και να αισθάνονται "από μέσα τους" αντί να αφήνουν τις πράξεις τους να καθοδηγούνται από έξω.
Σύμφωνα με όσα έχουν προκύψει από κλινικές μελέτες σχετικά με τη χαρακτηριολογική δομή των ασθενών με γλαύκωμα, είναι αναμενόμενο να ξαναβγούν στην επιφάνεια καταπιεσμένα συναισθήματα κατά τη θεραπεία. Για παράδειγμα, άγχος για την αντίδραση του περιβάλλοντος, ανάγκη για έλεγχο, καταπιεσμένος θυμός σε περίπτωση ματαιωτικών εμπειριών ή μεγάλης θλίψης και πόνος για το πλήγμα που υπέστη ο ασθενής παλαιότερα στη ζωή.
[3] Reich Function of the Orgasm Σελ. 269
[4] Kelley, New Techniques in Vision Improvement
Όροι και Προϋποθέσεις Αναδημοσίευσης Περιεχομένου
Συγγραφέας άρθρου: Παναγιώτα Δ. Κυπραίου Ψυχολόγος Υγείας (MSc) - Σωματική & Gestalt Ψυχοθεραπεύτρια (ECP) - Επόπτρια Σωματικής Ψυχοθεραπείας - Συντονίστρια Σχολών Γονέων https://www.psychotherapeia.net.gr
Πηγές
ADER, R.: Effects of Early Experience and Differential Housing on Behaviour and Susceptibility to Gastric Erosions in the Rat. J. Comp. Physiol. Psychol. 6O, 233, 1965
ALEXANDER, F.: Psychosomat. Medizin, De Gruyter Berlin 1951
BAKER, Elsworth F. Man in the Trap. New York: Avon, 1974
CANNON, Walter B.: The Wisdom of the Body. N.Y. Norton 1932W
DAVIS, Will: Points and Positions, Energie und Charakter 4/1991
DAVIS, Will: Arbeit mit dem Instroke, Ströme Rundbrief 2/1988
DEKKER, E. und GROEN, J.J.: Reproducible Psychogenic Attacks of Asthma Bronchiale. J. Psychosom. Res. 1,58,1956
DEW, Robert A.: The Biopathic Diathesis. Journal of Orgonomy 2-4, 6-8,1O,12
FORSSMANN, W.G. und HEYM,Chr.:Grundriß der Neuroanatomie. Springer 1975.
HEIKE S. Buhl, M.D.: AUTONOMIC NERVOUS SYSTEM AND ENERGETIC MEDICINE – Bioenergetic and Psychosomatic Causes for Health and Illness, 2001. http://www.orgone.org/articles/ax2001buhl-a.htm (ανακτήθηκε από το διαδίκτυο στις 30/5/2004).
HOLLWICH, Fritz: Augenheilkunde. Thieme Stuttgart 1979.
KELLEY, Charles: New Techniques in Vision Improvement. The Radix Institute Press.
LASSEK, H.: ZDN Bd. I 1. Halbbd. (Dokumentation der besonderen Therapierichtungen und natürlichen Heilweisen in Europa). VGM Lüneburg 1991.
LOWEN, Alexander: Bio-Energetik. rororo Tb. 1983
MITSCHERLICH, A.: Bemerkungen zum klinischärztlichen Allergieproblem. Hippokr. 21, 15,195O
NAVARRO, Frederico: Die sieben Stufen der Gesundheit, Bd. 1 und 2. Nexus 1986 und 1988.
NETTER Frank H.: The Ciba Collection of Medical Illustrations Vol 1, Ciba 1977
PIERRAKOS, J.: Core Energetik.Synthesis 1987
REICH, Wilhelm: The Bioelectrical Investigation of Sexuality and Anxiety; Farrar, Straus & Giroux, NY 1982.
REICH, Wilhelm: The Discovery of the Orgone, Vol. 1: The Function of the Orgasm, Farrar, Straus & Giroux, NY 1967.
REICH, Wilhelm: The Discovery of the Orgone, Vol. 2: The Cancer Biopathy.
SCHIFFTER, R.: Neurologie des vegetativen Systems. Springer 1985
SIEGENTHALER, W.: Klinische Pathophysiologie. Thieme Stuttgart N.Y. 1979
SCHMIDT, R.F. und THEWS,G.: Physiologie des Menschen. Springer 1977
UEXKÜLL, Th. v.: Lehrbuch der Psychosom. Med.. Urban u. Schwarzenberg, 1981
van MONTFRANS, G.A., et al.: Brit. Med. J. 1990, 300, 1368
WOLF, S. und Wolf, H.G.: An Experimental Study of Man and his Stomach (1943,1947) in: Human Gastric Function, Oxford Univ. Press London 2.Aufl.
